Konserwatywny liberalizm jest szerokim ruchem, który zmierza do stworzenia państwa liberalnego, tzw. „państwa minimum”. Polega ono na ograniczeniu władzy państwa nad obywatelem, na ograniczeniu kompetencji państwa oraz bezpośredniego wpływu na życie obywateli. Idea ta jest przeciwstawiana tzw. „państwu opiekuńczemu” czy też „socjalnemu”, w którym władza państwowa ma znaczny udział i wpływ na niemalże wszystkie sfery życiowe jego obywateli a jego kontrola nad ludźmi i gospodarką jest wysoka. Liberałowie głoszą, że to obywatel sam powinien decydować o tym, np., na co przeznaczy swoje pieniądze oraz jak wychowa własne dzieci. Postulują w związku z tym niższe podatki tak, aby obywatel miał więcej w kieszeni a państwo, jako pośrednik, mniej. Państwo jako pośrednik powinno mieć rolę ograniczoną jedynie do strategicznych dziedzin gospodarki, służb porządkowych, policji oraz wojska. O pozostałych kwestiach decydują obywatele gdyż wszystko jest sprywatyzowane. Zgodnie z założeniami, nawet, jeśli np. służba zdrowia byłaby płatna to obywatela byłoby na nią stać gdyż nie ponosiłby tak dużych obciążeń podatkowych jak obecnie i miałby te pieniądze w kieszeni. Podobnie byłoby np. z edukacją. Rodzice decydowaliby, do której szkoły posłać dziecko, edukacja byłaby płatna a szkoły konkurowałyby ze sobą. Dobre by przetrwały i kształciły na wysokim poziomie a słabe by zbankrutowały. Innymi słowy zarówno, jeśli chodzi o służbę zdrowia jak i edukację istniałaby na rynku konkurencja, co powinno spowodować podniesienie jakości świadczonych przez nie usług a więc większe zadowolenie społeczeństwa. Do złych lekarzy ludzie by nie chodzili a dobrzy mieliby wielu pacjentów u siebie. Ludzie by o tym decydowali a nie tak jak obecnie Narodowy Fundusz Zdrowia. Konserwatywni liberałowie w kwestiach światopoglądowych są natomiast bardziej tradycyjni i zachowawczy. Liberalne postulaty dotyczą więc wyłącznie podejścia do gospodarki.
