Polska Rzeczpospolita Ludowa, zwana w skrócie PRLem, była oficjalną nazwą państwa polskiego w latach 1952–1989. Było to państwo o niedemokratycznym ustroju politycznym, w którym panowała dyktatura monopartyjna, czyli jednej partii. Formalnie państwo posiadało demokratyczne instytucję, ale były one jedynie fasadowe i traktowane wybiórczo przez aparat rządzący. W zależności od okresu historycznego z instytucjami państwa były związane różne formie represyjności. Oficjalnie Polska Rzeczypospolita Ludowa była państwem socjalistycznym a według Konstytucji było to państwo tzw. demokracji ludowej. Potocznie przez obywateli ustrój zwany był po prostu „komuną”. Powstały system polityczny zapewniał rzeczywistą władzę w kraju jednej partii, zależnej od Związku Radzieckiego. Najpierw była to Polska Partia Robotnicza (PPR) a następnie PZPR – Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. PZPR sprawowała również władzę nad aparatem przymusu w postaci Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego oraz wojska. W konsekwencji partia miała kontrolę władz i instytucji państwa, innych partii politycznych oraz organizacji społecznych a także całej gospodarki, która była sterowana centralnie oraz znacjonalizowana. Suwerenność Polski była również ograniczona gdyż najważniejsze decyzje zapadały na Kremlu. Polska polityka, szczególnie zagraniczna, była zależna od ZSRR, ale i polityka wewnętrzna podlegała sąsiedniemu sąsiadowi. Za datę kończącą okres Polski Ludowej przyjmuje się 29 grudnia 1989, kiedy to została uchwalona ustawa o zmianie Konstytucji PRL. Została także zmieniona nazwa państwa na Rzeczpospolitą Polską.
