Do podstawowych typów ordynacji wyborczych, ze względu na sposób przeliczania głosów, zalicza się ordynację większościową i proporcjonalną oraz mieszaną, będącą wariantem pośrednim między nimi. Obecnie w Polsce w wyborach do rad gmin liczących mniej niż 40 000 mieszkańców stosuje się system większościowy. Natomiast w wyborach do pozostałych organów samorządu terytorialnego a także w wyborach do Sejmu oraz do Parlamentu Europejskiego używa się metody proporcjonalnej. W wyborach prezydenckich oraz wójtów, burmistrzów i prezydentów miast głosowanie odbywa się według zasady większości bezwzględnej. Jeżeli w pierwszej turze żaden z kandydatów nie zdobył powyżej 50% głosów to w tym wariancie odbywa się druga tura, w której biorą udział kandydaci z najwyższą liczbą głosów otrzymanych w pierwszej turze. Wygrywa ten, kto będzie miał ich więcej w turze drugiej. Od ostatnich wyborów kandydaci do Senatu są wybierani w okręgach jednomandatowych. System polega na podziale kraju na okręgi a z każdego z nich może zostać wybrana na senatora tylko jedna osoba. Wielu zwolenników ma koncepcja, aby również do sejmu wybierało się kandydatów w okręgach jednomandatowych. System ten ma dużo zalet, ponieważ dzięki tej ordynacji mogliby wejść do sejmu wybitni działacze lokalni, którzy nie przynależą do żadnej z głównych partii. Obecnie tego typu osoby nie mają możliwości zostania posłami. Zmiana systemu również mogłaby spowodować wyższą frekwencją wyborczą gdyż obywatele kraju mieliby większy wpływ na to, kto zasiądzie w ławach sejmowych a kto nie. Obecnie w dużym stopniu zależy to od sympatii liderów poszczególnych ugrupowań poprzez umieszczenie danego kandydata na konkretnym miejscu listy wyborczej ugrupowania. Minusem okręgów jednomandatowych mogłoby okazać się to, że istnieje ryzyko trudności ze skonstruowaniem rządu gdyż rozbicie parlamentu na poszczególne opcje mogłoby być duże większe niż jest obecnie.
